Techniki psychoterapeutyczne

Post powstał na zamówienie thavenpl, by pogłębić temat z tego wątku.

Podstawową techniką każdego terapeuty jest dialog psychologiczny zaadaptowany z humanistycznej szkoły psychoterapii. Polega on na aktywnym słuchaniu (to znaczy takim, że klient czuje, że psychoterapeuta nie ocenia go i naprawdę zainteresowany jest jego życiem i problemami). Prowadząc dobry dialog psychologiczny nie powinno się przerywać, chyba, że krótkimi wtrąceniami okazującymi zainteresowanie. Dobrze stosować za to parafrazy psychologiczne. Kiedy klient przedstawi jakiś ważny fakt, warto powtórzyć to, co właśnie powiedział trochę innymi słowami w celu sprawdzenia czy dobrze się go zrozumiało. Co jakiś czas dobrze jest też podsumować większe fragmenty rozmowy, by sprawdzić czy zebrane informacje są zgodne z prawdą i by klient poczuł się słuchany.

 

Techniki terapii poznawczo-behawioralnej

Terapia poznawczo-behawioralna polega na oddziaływaniu bezpośrednio na zachowanie (behawior) albo poznanie (procesy myślowe).

Analiza myśli automatycznych – terapeuci CBT uważają, że poznanie poprzedza emocje. Zanim coś poczujemy, pojawia się więc proces myślowy, który powoduje, że właśnie to coś odczuwamy. Jeśli dobrze się skupimy, to możemy wyłapać myśl, która prowadzi do odczuwanej emocji. To przydatne przy niechcianych, nawracających smutkach czy lękach, których przyczynę trudno zaobserwować.

Dialog Sokratejski – polega na dyskutowaniu z różnymi treściami psychicznymi i szukaniu ich logicznych przesłanek. Szczególnie skuteczny jest w radzeniu sobie z depresyjnymi przekonaniami, w stylu: ja jestem beznadziejny, świat jest beznadziejny i moja przyszłość będzie beznadziejna. Nieważne jak silne byłyby te przekonania, dosyć łatwo znaleźć na nie wiele kontrargumentów.

Więcej technik poznawczo-behawioralnych tutaj.

 

Techniki psychodynamiczne

Terapia psychodynamiczna skupia się na poszukiwaniu przyczyn różnych emocji, myśli i zachowań w tym, jak u człowieka rozdzielona jest jego energia psychiczna. Różne szkoły psychodynamiczne odnoszą zaobserwowane emocje, zachowania czy myśli do innych „systemów filozoficznych”.

Frustrowanie ciszą – milczenie nie tylko jest złotem. W terapiach psychodynamicznych jest też jedną z technik oddziaływania. Ludzie mają naturalną tendencję do tego, żeby wypełniać pustą przestrzeń. Białą kartkę się zarysowuje, na pustych placach stawia budynki albo chociaż sadza jakieś rośliny. Pusta przestrzeń między ludźmi, czyli cisza, zmusza klienta do tego, żeby zaczął wreszcie opowiadać o sobie albo wyraził jakieś emocje – np. zdenerwowanie tym, że zapłacił za to, że przez piętnaście minut siedzą z terapeutą w zupełnej ciszy. Każde zachowanie jest potem przepuszczane przez kolejne dwie techniki.

Analiza – psychoterapeuta zastanawia się nad zachowaniem, które właśnie się pojawiło i nad towarzyszącym mu emocjom klienta (przeniesienie) i swoim (przeciwprzeniesienie). Terapeuta w większości terapii psychodynamicznych rzadko mówi o sobie. Stara się być jak najbardziej neutralny, by klient w reakcji na jego neutralne zachowanie pokazał to jak typowo reaguje.

Interpretacja – terapeuta odnosi to do czego doszedł w trakcie zdyscyplinowanej refleksji do filozofii szkoły, w której terapię prowadzi. Gotową interpretację przedstawia klientowi, dzięki czemu klient powinien doznać wglądu, czyli zrozumieć procesy, które nim rządzą. Zrozumienie procesów prowadzi do możliwości zdobycia nad nimi kontroli i w rezultacie zmiany negatywnych emocji, myśli i zachowań.

 

Techniki systemowe

Intencja paradoksalna – często jest tak, że człowiek nawet nie zdaje sobie sprawy, że może zyskać kontrolę nad jakimś zachowaniem. W tej technice terapeuta prosi, by klient wykonywał niechciane zachowanie na siłę o określonych godzinach w ciągu dnia. W ten sposób uczy się, że to on jest panem zachowania, a nie jakaś niezrozumiała siła. Zwiększa to jego poczucie kontroli, a w wielu przypadkach prowadzi do zdobycia kontroli nad objawem.

Genogram – to schemat, na którym terapeuta rozrysowuje całą rodzinę, relacje zachodzące między jej członkami i ewentualne patologie tych relacji. W zależności od problemu przygotowuje go z rodziną lub sam. Genogram pozwala lepiej terapeucie i rodzinie zrozumieć pochodzenie objawów, które chcą wspólnie wyeliminować.

Pozytywne oznaczanie – motto terapii systemowej brzmi: „nie będziemy się rozumieć” i tak często jest w rodzinach. Każda osoba tworzy swój własny system znaczeń i każda osoba wewnętrznie czuje, że postępuje dobrze. Wychowanie i środowisko powoduje, że ludzie zachowują się w taki, a nie inny sposób. Konflikty między ludźmi często nie wynikają z tego, że ktoś świadomie robi komuś innemu coś na złość. Raczej z tego, że ktoś pozytywne lub neutralne zachowanie odbiera jako złe albo skierowane przeciwko niemu. Terapeuta uczy więc klientów, jak można pozytywnie interpretować denerwujące zachowania członków rodziny a także pozytywnego języka przekazywania sobie informacji.

7 uwag do wpisu “Techniki psychoterapeutyczne

  1. – ……………………………………………..
    – ……………………………………………..
    – ……………………………………………..
    – ……………………………………………..
    – Powie mi pan coś wreszcie?
    – Dwieście złotych się należy. Do zobaczenia za tydzień.

    😉

    Polubione przez 1 osoba

  2. Ja myślę, że znacznie więcej może daje rozmowa z samym sobą 😉 Jednak w pewnych przypadkach potrzeba kogoś (np. terapeuty), kto pokaże właściwą drogę.

    Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s